China Werken in China

Oudergesprekken voeren in China

oudergesprekken voeren in China

Inmiddels werk ik zo’n 3 maanden voor mijn nieuwe werkgever. Er is een hoop gaande en ik schrijf er vrij weinig over, maar daar komt met deze blog wellicht verandering in. In de laatste ‘Leven in China’ vertelde ik over de oudergesprekken die ik voerde. Er kwamen reacties en vragen op, vandaar dat ik je vandaag meer vertel over oudergesprekken voeren in China.

Oudergesprekken voeren: een korte terugblik

De laatste keer dat ik échte oudergesprekken had was volgens mij tijdens mijn eerste baan. Een eeuwigheid geleden, want ik die had ik in het najaar van 2009 (wie herinnert zich de ellende van die baan?). Dat waren bijzondere gesprekken, want ik werkte in het speciaal onderwijs en gaf kinderen met gedrags- en leerproblemen les. Oudergesprekken daar waren niet gemakkelijk. Ten eerste vanwege de problematiek van de kinderen, maar soms ook omdat ouders soms zelf problemen hadden. Heel leerzaam, maar ook moeilijk.
Nadat in de nazomer van 2010 naar China vertrok voerde ik eigenlijk geen oudergesprekken meer. Ik sprak wel met ouders, maar had nooit een dermate belangrijke rol als leerkracht dat ik de ontwikkeling van een kind met de ouders diende te bespreken.
In mijn laatste baan (waar ik tot eind 2014 werkte) had ik meer contact met ouders en deelde ik meer informatie met de ouders. Toch was het ook daar de Chinese leerkracht die de meeste communicatie deed.

Communiceren met ouders

In mijn huidige baan zijn het nog altijd de Chinese leerkrachten die het meest contact hebben met de ouders. We zijn met 3 leerkrachten in mijn groep; een leerkracht Chinese taal, een rekenleerkracht en ik. De leerkracht Chinese taal is op papier, met mij, de groepsleerkracht, maar in de praktijk zijn het de rekenleerkracht en ik die de groepsleerkracht zijn. Ik vind het prima, want Sue (zo heet mij collega) en ik kunnen erg goed samenwerken.
De Chinese ouders communiceren voornamelijk met de Chinese leerkrachten en de niet-Chinese ouders communiceren met mij. Dit betekent dat ik mails ontvang over wie er met wie mee naar huis gaat (normaal gaan de leerlingen met de bus), wat het huiswerk voor die week is en dat de eindopdracht voor het ‘machine-project’ té moeilijk is voor groep 3.
De meeste ouders zie ik nauwelijks simpelweg omdat kinderen met de schoolbus gaan. Dat is hier overigens heel normaal omdat internationale of tweetalige scholen niet overal in de stad te vinden zijn en ouders zelf vaak geen tijd hebben om kinderen naar school te brengen (vanwege werk en verkeersopstoppingen).

oudergesprekken voeren in China

Oudergesprekken voeren in China

Zoals ik eerder aangaf voerde ik tot voor kort geen echte oudergesprekken. Daar kwam met de start van mijn nieuwe baan meteen verandering in. De ouders die hun kun naar school brengen en ophalen zie ik regelmatig en met name de eerste maand spraken ze me regelmatig aan. Vroegen naar mijn ervaring en naar de lessen, maar vertelden me ook over hun kind waardoor ik het kind weer wat beter leerde kennen.

De oudergesprekken die ik onlangs voerde waren in principe hetzelfde zoals oudergesprekken in Nederland zijn. Leerkrachten en ouders hebben de kans om over het kind te praten, de ontwikkelingen van het kind te bespreken en eventuele zorgen te uiten. Dat deed ik ook. Aan de hand van schoolwerk (spellingboeken, door leerlingen geschreven boeken en het leesniveau) en observaties vertel ik ouders hoe het met hun kind gaat. Wat ik merkte, is dat het moeilijk was om aan te geven of leerlingen ‘op niveau’ zaten. De helft van mijn leerlingen wordt Chinees-talig opgevoed en leert Engels als tweede taal. Het is oneerlijk om te verwachten dat deze kinderen hetzelfde niveau hebben als de andere helft van mijn leerlingen die Engels als moedertaal hebben. Helaas zijn er geen gegevens van voorgaande jaren om mijn leerlingen mee te ‘vergelijken’ waardoor het lastig vast te stellen is of het niveau van een kind ‘oké’ is. Gelukkig kan ik wél zeggen hoe een kind zich ontwikkelt en hij / zij stappen vooruit maakt.

Over het algemeen hebben Chinese ouders erg hoge verwachtingen van hun kind en willen zij grote resultaten zien. Op een internationale / tweetalige school ligt dit, gelukkig, wat anders. Veel van de ouders van mijn leerlingen hebben buitenlandervaring. Dit betekent dat ze er gestudeerd of gewerkt hebben. Hun kijk op de wereld en daarmee het onderwijs, is anders en wijder. Ze hebben ervaring met andere onderwijssystemen dan alleen met het Chinese onderwijs. Hierdoor zien ze in dat presteren niet het belangrijkste is. Veel van de ouders waar ik gesprekken mee had gaven aan het belangrijker te vinden dat hun kind plezier heeft in het leren (van de Engelse) taal, dan dat ze nu al een hoog niveau hebben.

Toch waren er een paar ouders die wel hoge verwachtingen van hun kind hebben. Onredelijk hoge verwachtingen in mijn ogen. Ouders die zich afvroegen waarom het Engels van hun kind minder goed lijkt te zijn dan toen hij / zij op een kleuterschool zat waar alleen maar Engels gesproken wordt. In mijn ogen is dat niet zo gek, want nu is 50% van de lessen in het Engels. En zelfs tijdens die lessen spreken de leerlingen niet continue Engels.
Of ouders die zich afvragen waarom hun kind niet zo hard vooruit gaat met lezen, maar die, bij doorvragen, aangeven hun kind nauwelijks te helpen bij dat lezen of bij het huiswerk. Ze verwachten dat hun kind alles op school kan leren en dat er thuis niets hoeft te gebeuren. Helaas werkt het niet zo en moet er thuis toch echt nog wel wat gedaan worden, wil je dat je kind vloeiend Engels gaat spreken, lezen en schrijven.

De gesprekken vinden bij ons op school in de kantine en gymzaal plaats. Vooraf krijgen ouders een bepaalde tijd waarop ze met de leerkrachten kunnen praten en in dat tijdslot kunnen ze in willekeurige volgorde met de leerkrachten praten. Met leerkrachten bedoel ik alle leerkrachten die hun kind lesgeven, dus ook de rekenleerkracht, de gymleerkracht of de ICT-leerkracht.
De gesprekken voerde ik zelf, ik ben immers naast de leerkacht Engels ook de groepsleerkracht. De meeste ouders spreken voldoende Engels, maar als dat niet gaat spreek ik met ze in het Chinees en dan meestal met een onderwijsassistent er bij om te vertalen.

Tevreden

Al met al kan ik zeggen dat ik met de ouders van mijn kinderen prima gesprekken heb gehad. De meerderheid van hen is heel redelijk en bereid om hun kind te helpen. De meeste ouders zijn hoogopgeleid, geïnteresseerd in de school van hun kind (dat mag ook wel, met het prijskaartje dat aan dit soort scholen hangt) en bereid om met de leerkracht samen te werken.

Als leerkracht ben ik nu wel benieuwd: hoe kijk jij (als ouder of leerkracht) tegen oudergesprekken aan?

You Might Also Like

8 Comments

  • Yvonne
    Reply
    Jenny - ikreis.net
    23 April, 2016 at 7:35 AM

    In de praktijk vind ik oudergesprekken vaak meevallen en soms best gezellig.

    Mijn havo/vwo kids komen zelf vaak mee naar het gesprek. Dat is fijn, want leugentjes om bestwil vallen zo gelijk op.

    Dat ouders kinderen niet altijd begeleiden is blijkbaar een universeel iets. De ouders die op gesprek komen zijn vaak meer betrokken dan de ouders die niet komen, maar kinderen hebben soms echt een trap onder hun gat nodig voordat ze huiswerk maken.

    • Yvonne
      Reply
      Yvonne
      23 April, 2016 at 10:16 AM

      Bij mij vielen ze ook erg mee! Vond het vooraf best spannend, voornamelijk omdat ik midden in het jaar begonnen ben en ouders vooraf best wat zorgen hadden.
      En universeel, ongetwijfeld!
      Bedankt voor je reactie.

  • Yvonne
    Reply
    jufanita
    23 April, 2016 at 8:27 AM

    Ik ben er een van de groep die je baan uit 2009 nog herinnert, wat een gedoe was dar toen.
    Nu ik intussen 12 jaar in het onderwijs zit is voor mij ‘enge’ stukje van de oudergesprekken af. Ik heb inmiddels genoeg ervaring en expertise om met vrijwel alle ouders op een positieve manier een gesprek te voeren in belang van het kind. Ook hier grote verschillen in soorten ouders. Sommigen zitten erg op prestaties, anderen veel meer op het welbevinden.

    • Yvonne
      Reply
      Yvonne
      23 April, 2016 at 10:19 AM

      Leuk dat je nog steeds meeleest hier! Volgens mij ook al wel langer dan vanaf dat moment in 2009, bijna een decennium! 🙂
      Kan me voorstellen dat oudergesprekken niet meer spannend voor je zijn. Na zo’n lange tijd heb je inderdaad wel genoeg ervaring om allerlei soorten gesprekken te voeren.

  • Yvonne
    Reply
    Yvonne
    23 April, 2016 at 11:31 AM

    Gelukkig dat de meeste ouders meer reële verwachtingen hebben van hun kinderen. Het is zo lastig als ouders alleen maar gefocust zijn op de hoge prestaties, dan kun je het nooit goed doen als leerkracht lijkt het wel. Deze oudergesprekken voerde jij alleen? Of zat 1 van je 2 collega’s erbij? En doe je ze in het Engels?

    • Yvonne
      Reply
      Yvonne
      23 April, 2016 at 2:09 PM

      Jouw vragen waren de aanleiding tot deze blog en ik heb ze niet eens beantwoord… Sorry! Heb inmiddels een alinea toegevoegd met de antwoorden.

  • Yvonne
    Reply
    Mammalien
    23 April, 2016 at 6:41 PM

    Leuk om te lezen! Denk dat het “publiek” dat je school trekt ook best van invloed is.

    Ik vind ben geen zeurouder maar wil graag op de hoogte gehouden worden. Zo vind ik het super dat ik zoon in groep 3 altijd weg breng en dan de juf “spreek”. Soms een regel over haar (of mijn) nieuwe jurk, soms één of twee zinnen over het kind. Korte lijntjes en direct feedback.

    Groep 7 draait wel, dochter vertelt zelf veel, er is niet veel te melden over haar (alles oke) en we krijgen regelmatig mails over “dit hebben we deze week in de klas gedaan” op groepsniveau.Twee keer per jaar een 10 minuten over de vorderingen is genoeg.

    Op het voortgezet onderwijs is dat anders, daar is vrijwel geen contact, en zeker niet met andere docenten dan de mentor. In theorie kun je ze mailen, maar dat is per persoon verschillend of ze antwoord geven of niet. Dat is vervelend, zeker omdat zoon het daar opeens toch wel wat moeilijker heeft. Is wel lastig.

    • Yvonne
      Reply
      Yvonne
      24 April, 2016 at 1:14 PM

      Fijn dat je zo vaak korte gesprekjes hebt met de juf van je zoon, het hoeft nooit veel te zijn, maar het lijkt me prettig om te weten dat je altijd even iets kunt delen en zo op de hoogte bent. Wij sturen elke week een mail met wat we hebben gedaan / gaan doen, vooral omdat de kleintjes niet thuis kunnen vertellen wat ze allemaal hebben gedaan.
      Moeilijk lijkt me dat, als je wat meer contact wilt, maar wanneer leerkrachten niet terugmailen. Onprofessioneel ook. Vooral iedereen toch wel elke zijn mail checkt.

    Reacties zijn welkom! Bedankt!

    Shares